Njawara

Vanmorgen om 6.00 uur bruut gewekt door de bewaker van het hotel. Waar wij verwachtten dat we om 9.00 uur zouden vertrekken is het om 9.00 uur op de Ferry zijn. Dat wil dus zeggen vroeg vertrekken. Door dit misverstand moeten we hals over kop vertrekken en zijn we niet in de gelegenheid om bijvoorbeeld te ontbijten. Het is immers een belangrijke dag. We gaan naar Njawara ons project bezichtigen en de donatie overhandigen.
Op het veer is het de gebruikelijke chaos. In die chaos wordt onder toeziend oog van de mensen die het in goede banen moet leiden een bus tegen onze auto gezet. Als we daar een opmerking over maken wordt er snel de andere kant op gekeken. Het zal me benieuwen of dat ook zo zou zijn geweest als wij degenen zouden zijn die tegen een ander zouden oprijden. Misschien zien ze dat niet eens omdat er geen wagen rondrijdt die niet van voor tot achter onder de deuken en krassen zit.
De weg naar Njawara gaat het laatste stuk over een stoffig zandpad. De enige verbindingsweg. Daar aangekomen staat de schooljeugd in uniform ons aan weerszijden van de pad op te wachten. Ze zingen "welkom, welkom".
Zo ik het inschat zijn alle dorpsbewoners uitgelopen om ons te ontvangen. De notabelen voorop. We gaan gezamenlijk naar het dorpshuis waar met de nodige rumoer en trommelmuziek het "welkom" wordt voortgezet. Aangezien Njawara bestaat uit verschillende stammen met evenzoveel dialecten moeten alle speeches diverse keren worden vertaald. Alhoewel hier middels vervallen gebouwen de Engelse koloniale invloed nog is te zien is Engels allerminst een voertaal. De verschillende speeches worden afgewisseld met diverse dansen door nagenoeg allemaal vrouwen, die daar ook zichtbaar van genieten. Het lijkt niet gek genoeg te kunnen De trommels gaan zo hard dat menig gezang het er tegen verliest.
Na ruim een uur te zijn onder gedompeld in deze puur Afrikaanse sfeer komen wij aan het woord. We maken duidelijk wanneer het idee van de Challenge bij ons is ontstaan en waarom we voor dit project hebben gekozen. Ter bevestiging vraag ik nogmaals aan de "zaal" of het wel nodig is, die extra ruimte bij de medische post. Een rumoerig en volmondig "ja" volgt.
We vragen of het door ons opgestelde papier waarin de overhandiging van de donatie van € 2250,- om 88.000 GMD ook van de dorpsoudste van een handtekening kan worden voorzien.
De zaal reageert luidruchtig op dit nieuws. Na de overhandiging gaan we eerst eten. Er wordt ons een maal met gebakken friet, een soort spachetti of vermicelli voorgezet met komkommers en tomaat. Iedereen neemt een kleine of grote hap. De frisdrank moeten we zelf betalen. Daarna gaan we naar de medische post kijken, waar het personeel legt uit wat de noden zijn en de meest voorkomende aandoeningen. Toch maakt enige teleurstelling zich meester van ons. Het is naar onze mening slecht gesteld met de hygiëne. In een aantal aantoonbare voorbeelden heeft dat niets te maken met tekorten maar met slechte reiniging, of simpel besefte schoonmaak. Het gebouw bekijkend vragen we ons ook hardop af wie en waarom de prioriteiten van onze donatie zo zijn gesteld. Wij zien nog wel noden die er meer toe doen. Er wordt door ons naar de verantwoordelijken ook druk gezet om de donatie verantwoord te investeren. Zodanig dat in oktober, als de organisatie " helping hands" wederom dit dorp zal aandoen.
Daarna gaan we weer terug naar het centrum van het dorp waar ons wederom een maaltijd wordt aangeboden. Nu neemt iedereen met uitzondering van de gastheren een kleine hap.
Dezedag zijn we met vijf teams vertrokken. Het is de bedoeling dat we deze middag nog twee projecten gaan bezoeken. Een uitbreiding van een school en een aanleg van een waterleidingsnetwerk met pomp in een dorp waar nu het water in kannen over de grens met Senegal moet worden gehaald, 30 km verderop.
Als we daar uiteindelijk aankomen is het tegen 17.00 uur. Het dorp heeft een programma gemaakt vanaf 11.30 uur tot 21.00 uur. Nu ze zien dat we zo laat zijn gaan ze in de haast nog snel wat lampen aansluiten. Het wordt immers weldra donker. Dat gaat met de nodige hilariteit gepaard, organiseren is niet de sterkste kant van de Afrikanen hier.
Overal is de ontvangst indrukwekkend en luidruchtig. Veel muziek en dans en enorm veel speeches waar naar het schijnt bijna niemand naar luisterd. Als blijk van waardering krijgen we ook nog de nodige Afrikaanse kleding overhandigd.
In het laatste dorp gaan we overnachten. Schijnbaar is bij een welgestelde boer, met ogenschijnlijk meerdere vrouwen, een huis leeggemaakt. Het is echter zo warm dat we besluiten buiten op de veranda te gaan liggen. Niet dat het iets uitmaakt maar toch. Op de "achtergrond" gaat de muziek volop door tot in de kleine uurtjes. We doen maar even een oogje dicht totdat we rond 5.30 uur gewekt worden door het enorme gebalk van een ezel nabij. Dan wordt ook goed inzichtelijk waar we hebben geslapen....