nog een poging bij de grensovergang

29-3-2011

Niets is voorspelbaar. Zo ook niet de grensovergang van Senegal naar Gambia.
We hadden net genoten van onze rustdag en met name de auto had moeite om die ochtend op gang te komen. Het is 5.30 uur als we op staan om ons klaar te maken voor vertrek. Wil de auto niet starten. De accu is leeg van al onze oplaad activiteiten tijdens de rustdag. Gelukkig zijn er altijd mensen die je helpen.
De afstand vandaag is niet zo groot maar het asfalt tussen de gaten is maar zeer beperkt aanwezig. Ook een vorm van Zeer Open Asfalt Beton (zoab). Slingerend vinden we onze weg. Wederom een kleurrijke route die langs verschillende dorpjes voert. Het karakter veranderd echter wel. Toenemend typisch Afrikaanse bouwstijl van ronde hutjes met rieten of eerder strooien dak die gegroepeerd staan omgeven met een rieten of houten hek daaromheen. We hebben ons laten vertellen dat daar vaak een gezin woont. Een man met een in iedere hoek een vrouw met evenzoveel kinderen. Dat is dan ook meteen de verklaring waarom er elke keer als we zo'n gemeenschap passeren er zoveel kinderen naar de weg rennen om ons te begroeten. Daarbij zijn kinderen ook een soort pensioen. Zij worden geacht voor de ouders te zorgen. Deze leefstijl is in veel gebieden hier nog niet ingehaald door de tijd. Savond zien we de vrouwen ook koken in een grote ketel op een houtvuur in het midden van de plaats. Hoe stereotype wil je het hebben.
Om op het begin terug te komen. Om 14.00 uur bereiken we Karang, de grensplaats. We worden stilgezet 2 km voor de grenspost. De weg is geblokkeerd voor grensoverschrijdend verkeer. Vakbondslieden hebben dit gedaan omdat ze drie collega's vrij willen krijgen die in Gambia zijn vastgezet voor het betrokken zijn bij een ongeluk. Er staan al vrachtwagens uit Mali en Gambia 5 dagen vast. Wij zijn, naar later blijkt, een goed slachtoffer om meer druk te kunnen zetten. We staan met al onze voertuigen vast in de "winkelstraat" van Karang. De plaatselijke verkopers bestoken ons evenals de kinderen die onophoudelijk en brutaal hun slaatje willen slaan uit deze situatie. "kado,kado" waarbij we ook gevraagd worden uit te leggen als we aangeven door onze voorraad heen te zijn. Dan wijzen ze vervolgens naar je mobiel of horloge, dat je die dan maar moet geven. Ook de plaatselijke geldwisselbrigade, bestookt ons. Er worden verleidelijke koersen voorgesteld maar een enkeling die achteraf ook de beloofde valuta heeft gekregen. Ze creëren chaos door elke keer het geld te hertellen waarbij er twee of drie anderen bij komen staan om zich met de transactie te bemoeien. Gevolg is dat bij de laatste telling het lijkt te kloppen, ze je het geld geven en vervolgens weggaan. Wordt het dan in alle rust nog eens nageteld blijkt het toch niet zo te zijn.
Om 18.30 uur zijn we nog geen steek verder en besluiten we voor de overnachting een eind terug te rijden naar een camping. Deze camping blijkt uiteindelijk een zeer luxe ressort te zijn. Als we daar met z'n 47 binnen stappen gaan we net zo onderhandelen. We hebben dat immers de gehele middag kunnen oefenen in Karang. Op het moment dat de onderhandelingen blijken vast te lopen en we aanstalten maken om naar een ander onderkomen uit te zien doet de bedrijfsleider ons verschrikt een goed aanbod. Voor €25,- pp kunnen we overnachten incl diner en ontbijt. Eindelijk eens een keer goed sanitair en een weliswaar koude douche.
We spreken af de volgende dag een omtrekkende beweging te maken van 80 km via een zandpad naar Njawara, Gambia. Met dat in gedachten gaan we te bed.