Kiang West Nationaal Park

Alhoewel het 1 april is en ook hier daar aandacht voor bestaat, krijgen wij er niets van mee. We zijn van plan om vandaag een nationaal park " Kiang west" te gaan bezoeken. We hebben geen idee wat we kunnen verwachten. Het ligt zo'n 150 km in oostelijke richting. Na zo'n 100 km houdt de asfaltweg op en wordt een gravel wasbord. Ook hier weer het gegeven dat de ressorten aan de kust absoluut niet representatief zijn voor het leven in Gambia. Naarmate de km onder ons vandaan glijden en hobbelen wordt ook hier duidelijk wat een levensslagader zo'n weg is. Naast eerst naai ateliers zie je later vooral verkoop van bosjes hout en houtskool. Verder kleinschalige veeteelt en in de water gebieden rijstvelden. Overigens alleen als
het regenseizoen aanbreekt, juni, juli. Ook zien we regelmatig kleine katholieken kerkjes en moskeeën. Je kunt je zo voorstellen hoe de missionarissen hun best hebben gedaan om mensen te bekeren. Ik vraag me af of er voor de moslims ook missionarissen zijn geweest. Overigens is de meerderheid van de bevolking moslim.
We rijden het natuurgebied binnen naar een 5km verderop gelegen hoofdkantoor van de Rangers aldaar. Onderweg komen we fietsers tegen en alhoewel ze druk gesticuleren, zwaaien we vrolijk terug, onze tocht voortzettend. Later komen ze ernstig bezweet terug gefietst, het blijken de Rangers te zijn. We verontschuldigen ons voor het misverstand. Voor wat geld regelen we een Ranger als gids. Mohamed is zijn naam en ook hij heeft een akelig slecht gebit. Hij is 28 en tot spijt van zijn vader nog niet aan de vrouw(en). Hij verteld over het geld, schoenen of andere zaken van waarde, die nodig zijn om een vrouw te strikken (of de schoonvader denk ik zelf).
Hij doet zijn best om ons in contact te brengen met de dieren. Het is echter snikheet(+40c) en de dieren laten zich niet zien. Er zouden slangen, krokodillen, antilopen enz zitten. Ons contact blijft beperkt tot springende apen hoog op het bladerendek en onzichtbaar voor onze lens. Wel voelen we van alles naar beneden komen. Dat blijkt de ontlasting te zijn. Welkom....
Mohamed neemt ons mee naar meer plaatsen en ook De Gambia doen we aan. Geweldig landschap maar snikheet en plaatselijk erg droog. Aangezien Mohamed een plaatsje voorin krijgt om de weg te wijzen blijft voor mij de achterbank over, tussen de rommel van 3 weken reizen. Het bekomt me niet. We hobbelen over kleine paatjes en aangezien we alle ramen open zetten worden we bestookt door dazen. Ze zullen hier wellicht toch anders heten.
Na zo'n 3 uur het nationaal park te doorkruisen (is 115000 ha groot) hebben we het wel gezien. De Rangers moeten het park per fiets bijhouden. Het oude Renaultje 4 heeft de geest gegeven. Door de hoge temperatuur, het gehobbel en te weinig drinkbaar water word ik behoorlijk misselijk. Dehydratie denk ik maar. Met een natte handdoek op mijn hoofd en een fooi voor Mohamed nemen we afscheid.
Dan begint de weg terug over de gravel- en de enige hoofdweg. Door het tijdstip wordt het snel donker. Wat een tombola. Mensen lopen en fietsen over straat. Hier leven de mensen buiten in contact met elkaar. Overal zie en ruik je houtvuur. Auto's met achterlichten die meer licht geven dan de voorlichten waardoor je denkt dat het allemaal spookrijders zijn. Auto's met geen licht of met alleen groot licht enz enz. We doen echt met ons tweeën de uiterste best om onze weg terug te vinden zonder mensen, ossen, ezels of geiten aan te rijden. Veder nog de nodige checkpoints. Soms willen ze iets van ons hebben maar meestal erg vriendelijk als ze zien dat we buitenlanders zijn. We bereiken uitgeput om 9.30 uur onze camping weer. Inmiddels een stuk rustiger aangezien de eerste teams aan de terugreis zijn begonnen.